« پرگار »ً

● زیر این گُنبد نیلی ، دلم از غم , فرسـود

حاصل من ز جهان , غصه ی این , عالـم بود

من چو " پرگار" به سرگشتگی ا م ، حیرانم!

بر دلم " طعنه ی تو "، صد غم ِ دیگر افزود

حق نباشد , که تو هم ، بر غم ِ ما , افزائی

بی تو وُ طعن ِتو هم ، سینه , نخواهدآســود!

زندگی , با من ِ دلـخسته ، اگر ، در قهر است

خود تواند, که کند ، "یک تـنه " دل را نابود

پس به آزار ِ منِ ِ، غـمزده , هّـمت , مَگمار..

زآنکه دل هم نشد از ( زندگی ِمن ) خـشنود!

" طـعن " تو، جز "غم وآزار " ندارد حاصل

جز،ز " رنجـیدگیِ من " نـبَریی ، زین ره سود

سرزنش کردن ما، چاره ی این مشکل نیست

نشو د، هر گره ِ کور، " بدین کار" گـشود!

من بسی , د ر غمِ این « روزِ سیه » غمناکم

گفته های تو هم ، از من ، همه آرام , ربود
روز وشب ،دیده چه غمبارو دلم، گریان است

کِی ولی اشک مرا ،دسـت تواز چهره زُدود !؟

گر کسی گشت "گرفتار " به پیچ و خم دهر

باید اورا، به« دق ِمرگ» گرفتار نمود؟؟!!!

بر کدامین , غم ِمن ، مرحم وُ دارو بودی؟

جز که هردم , لب تو ، زخمِ دل وُ سینه گشود

بدتراین است که " خود ازغم خود" می میرم

ا ز خد ا میطلبم ، تا ببرَد , ما را ، زود!

طعنهِ هر کس و نا کس ، دلم آزرد و درید

مُردم وُ با ز دلـم ، لب به کلامی , نگشود!

لحظه در لحظه , فقط از دلِ ِ تو , دور شدم

دل به هر ,یک قدمی، " راه ِجدائی " پیمود

خودهمی یافته ام :" زندگـیم پرگاریست " !!

قسمت ما, ز جهان، جز غم این دهر نبود!
پس ازاین,ازمن وُ ازاین دلِ من ،هیچ مَخواه

ماکه رفتیم , جد ا! با تو وعـشق , بدرود!

ماکه رفتیم دگر، با تو عـشقت , بدرود!

سروده ی : فرزانه شیدا

چهارشنبه ۲۵شهریور ۱۳۶۶