۱۳۸۸ دی ۸, سه‌شنبه

شعري از پگاه عامری



باران ميبارد

روي ِ سقفهاي ِ بي يقيني.

با فرود آمدن ِ هر قطره

يادت

زنگار ِ تمام ِ سالها و غمها را

مي زدايد ,‌از خاطرم .

نيلي ميشوم

مثل ِ آسمان.


پگاه عامری 
برگرفته :  http://sedayeandishehmana.findtalk.net/forum-f14/topic-t115-7.htm#760

۱ نظر:

بیداری در سرخ‌جامگی: نخستین لحظه ای که سرخپوش شدم

در برابر آیینه ایستادم و پارچه را در دست‌های لرزانم نگاه داشتم. این تنها یک تکه پارچه نبود؛ این تجسمِ فیزیکیِ فریادی چهل‌ساله برای بیداری ...

بازتاب فلسفه اُرُدیسم در سراسر جهان