۱۳۸۸ مرداد ۱۳, سه‌شنبه

غروب غم

غروب غم

درغروب هزار اندیشه و خیال
اگر درب خانه مرا بانک زدی
تنهائیم را... نخواهی دید
ونه غروبین ء غمگینم را
مرا بسیار خندان دیده اند...
میهمانان من!!!
اما غروب را... چون غروب دلگیرم
ونمیخواهم در غروب دلتنگی
غم نگاهم را بنگری!!!
نمیخواهم اینگونه ببینی مرا
نگاه غمگین غروبینم را...
که همرنگ دیده گان من است
تنها آشنا .... در همیشگی احساس
اشــکهای مــن،، دیده،، بود وبس
که دلتــنگیم را آرام مــیدهــد.
تواما هــرگــز... نگاهم را
غمگین نخــواهی دیــد
چــون بـگشــایم ... درب خانه را
بر روی... نــگاه تـو.. !
لبخـــندم به پیــشواز تو... خواهد شتافت
آنگــاه که گــشوده گــردد
درب خانه ام درغــروب هنگام ء غم!!!
مــرا همیــشه شــادان دیـده انـد
یـاران مــن ...همــــیشه!!!
مـن هــرگـز... هــرگـز... در نزد کسـی ...
نخــواهم گریــست هرگــز
۲۱ مرداد ماه ۱۳۸۲
سـروده ء فــرزانه شـــیدا

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

اُرُد بزرگ به‌مثابه آخرین فیلسوفِ زمین

  مانیفیستِ جزیره اُرُدیسم در برابرِ توهمِ برجِ عاج یادداشتی بر اساسِ دستگاهِ فلسفیِ OrodistA و تدریس‌هایِ کتاب سرخِ فیلسوف ارد بزرگ پرول...

بازتاب فلسفه اُرُدیسم در سراسر جهان